انسان در مقام سخن گفتن از خدا با اين مشكل مواجه است كه «چه نسبت خاك را با ربّ ارباب». چگونه مي‌توان در مقام يك موجود مقيّد كه هم داده‌ها و دريافت‌هاي زباني‌اش در اندازة همان قد و قامت محدود و مقيد وجود امكاني است، از مطلق سخن گفت و به او اسم و رسمي داد و او را به نعتي و وصفي متصف ساخت؟ از سوي ديگر خوشبختانه خداوند در كتب و وحي‌هاي آسماني‌اش درباره خود با ما سخن گفته است.