سعدي،  انسان مشخص اجتماعي را مدنظر و خطاب حكمت عملي و اخلاقي خود قرار مي‌دهد؛ يعني انساني را كه با مسائل اخلاق درگير است، به تصوير مي‌كشد. به بيان ديگر؛ سعدي مسئوليت انسان را نسبت به خودش و جامعه لحاظ مي‌كند. شايد يكي از امتيازات سعدي نسبت به ديگران همين باشد.